پروستز هیدرولیک آلت تناسلی: رویکرد زیرپوبیک یا پِنوسکروتال – تفاوت‌ها چیست؟

دو رویکرد جراحی، یک هدف

هنگامی که پروتز هیدرولیک آلت تناسلی مردانه در نظر گرفته می‌شود، اغلب این سؤال پیش می‌آید: آیا بهتر است برش را بالای ریشه آلت تناسلی یا در محل اتصال آن به کیسه بیضه ایجاد کرد؟ این دو رویکرد، که به نام‌های رویکرد زیر شکم (infrapubic) و رویکرد آلت-بیضه‌ای (penoscrotal) شناخته می‌شوند، برای کاشت دستگاهی طراحی‌شده برای فراهم کردن سفتی لازم برای آمیزش جنسی استفاده می‌شوند. این مقاله عمدتاً بر ایمپلنت‌های هیدرولیک سه‌تکه تمرکز دارد.

پاسخ نمی‌تواند بر اساس اندازه جای زخم یا وعده بهبودی سریع باشد. توصیه‌های انجمن اورولوژی اروپا نشان نمی‌دهد که یک رویکرد به طور کلی از دیگری در زمینه رضایت بیمار و عوارض جانبی برتر باشد. آنها بر اهمیت آشنایی با هر دو تکنیک تأکید دارند تا بتوان رویکرد را برای موارد پیچیده تطبیق داد. [۱]

آشنایی با اجزای ایمپلنت

یک سیستم هیدرولیک سه‌تکه شامل دو سیلندر است که در داخل جسم غاری آلت تناسلی قرار می‌گیرند، یک پمپ که در کیسه بیضه قرار دارد و یک مخزن حاوی مایع. لوله‌ها این اجزا را به هم متصل می‌کنند. بیمار برای ایجاد نعوظ، پمپ را فعال می‌کند و سپس برای بازگرداندن سیلندرها به حالت شل، مکانیزم تخلیه را به کار می‌گیرد.

برش، نقطه دسترسی مورد استفاده برای وارد کردن این اجزا است. این برش نشان‌دهنده برند خاصی نیست و به خودی خود، دلالت بر سطح عملکردی خاصی نیز ندارد. در هر دو روش مورد مقایسه در اینجا، پمپ طوری طراحی شده است که در کیسه بیضه باقی بماند. بنابراین، رویکرد زیر عانه به این معنا نیست که بیمار مجبور باشد پمپی را در بالای آلت تناسلی خود فعال کند. [۲]

رویکرد زیر عانه: دسترسی و نکات قابل توجه

برش در ناحیه زیر عانه، بالای ریشه آلت تناسلی انجام می‌شود. این رویکرد ممکن است در حین مراحل خاصی از قرار دادن مخزن، مشاهده بصری را تسهیل کند. سپس پمپ باید از طریق این رویکرد به داخل کیسه بیضه هدایت شود.

مشکلات توصیف‌شده به‌ویژه مربوط به حفظ دسته عروق و اعصاب پشتی (dorsal neurovascular bundle)، فضای کاری که گاهی محدود است، و قرارگیری پمپ می‌شود. یک مقاله علمی-تخصصی که در اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد نیز بر منحنی یادگیری تأکید دارد. این مقاله توصیه‌های جراحی و تجربه متخصصان را گرد هم آورده است: این یک کارآزمایی برای نشان دادن برتری نسبت به رویکرد پنیس‌اسکروتال نیست. [۳]

برای بیمار، ملاحظات کلیدی بیشتر مربوط به موقعیت نهایی پمپ، دسترسی به آن و تجربه تیم با این رویکرد است، نه صرفاً طول ذکر شده برش.

رویکرد پنیس‌اسکروتال: دسترسی و نکات قابل توجه

برش، بسته به نوع متد، در محل اتصال آلت تناسلی مردانه و کیسه بیضه یا در قسمت بالایی کیسه بیضه انجام می‌شود. این رویکرد دسترسی به اجسام غاری و جیب در نظر گرفته شده برای پمپ را فراهم می‌کند. متون فنی امکان قرارگیری و تثبیت پمپ را تحت کنترل بصری مستقیم توصیف می‌کنند.

قرار دادن مخزن به استراتژی متفاوتی نیاز دارد: رویکرد پنی‌اسکروتال نمایان شدن مستقیم کل مسیر آن را تضمین نمی‌کند. ورم یا کبودی کیسه بیضه نیز ممکن است به طور موقت بر بهبودی پس از عمل تأثیر بگذارد. این ویژگی‌ها مزایای عملی و محدودیت‌ها را توضیح می‌دهند؛ اما به ما اجازه نمی‌دهند که نتیجه بگیریم این رویکرد در همه شرایط ایمن‌تر است. [2,4]

برگه‌های اطلاعات فنی و لوازم جانبی: مسیر انتخابی چه تفاوتی ایجاد می‌کند؟

توضیحات جراحی بین سیلندرها، هرگونه اکستندر، پمپ، مخزن، کانکتورها و ابزارهای مورد استفاده برای نصب آنها تمایز قائل می‌شوند. لوله‌ها باید مسیری مناسب را بدون کشش یا پیچ خوردگی بیش از حد دنبال کنند. ابزارهای نمایان‌سازی و وارد کردن، همانند اجزایی که در بدن باقی می‌مانند، عمل نمی‌کنند. [3,4,5]

بنابراین لازم است بین سه تصمیم تمایز قائل شد: دستگاه انتخابی، پیکربندی آن و مسیر دسترسی. طول یک لوله یا مجموعه از پیش متصل‌شده ممکن است به مدل دقیق بستگی داشته باشد. نمی‌توان گفت که همه پروتزها دارای یک کیت جهانی هستند که بین دو مسیر قابل تعویض باشد.

یک برگه اطلاعات فنی، امکانات و شرایط استفاده را توصیف می‌کند. این برگه اثبات نمی‌کند که یک پیکربندی خاص نتایج بالینی بهتری به همراه دارد. درخواست کنید که سازگاری تجهیزات در دستورالعمل‌های استفاده تأیید شود و در گزارش جراحی دقیقاً مشخص شود که چه چیزی واقعاً کاشته شده است.

مطالعات مقایسه‌ای چه می‌گویند؟

مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، ۴۲ بیمار را که به دو گروه تطبیق‌یافته ۲۱ نفره تقسیم شده بودند، مقایسه کرد: رویکرد پنی‌اسکروتال و رویکرد کم‌تهاجمی زیر عانه. میانگین مدت زمان جراحی در گروه اول ۱۲۸ دقیقه و در گروه دوم ۹۱ دقیقه بود. امتیازهای رضایت و کیفیت زندگی قابل مقایسه بودند؛ تفاوت آماری معناداری در عوارض مشاهده نشد. [۶]

چهار بیمار در گروه زیرعمده (infrapubic) ظرف چهار هفته به فعالیت جنسی بازگشته بودند، در حالی که در گروه پنی‌اسکروتال (penoscrotal) هیچ‌یک از بیماران این کار را نکرده بودند. این مشاهده به منزله توصیه‌ای برای بازگشت زودهنگام نیست: حجم نمونه کوچک است، مطالعه در یک مرکز واحد انجام شده و زمان‌بندی باید به صورت فردی تعیین شود. [۶]

یک مرور سیستماتیک از ۲۶ نشریه که به صورت آنلاین در سال ۲۰۲۳ منتشر شد، همچنین هیچ تفاوت کلی معناداری در عوارض پیدا نکرد. این مرور مزایایی را در مورد زمان عمل برای رویکرد زیرعمودی و استفاده بیشتر از رویکرد آلت-اسکروتوم، به ویژه به دلیل نمای جراحی که فراهم می‌کند، گزارش می‌دهد. مطالعات انجام‌شده ناهمگون هستند. عدم مشاهده تفاوت اثبات‌شده، برابری کامل را اثبات نمی‌کند. [7]

درد، توانبخشی و از سرگیری مقاربت جنسی

این سه معیار باید به‌طور جداگانه در نظر گرفته شوند. کوتاه‌تر بودن عمل جراحی، درد کمتر را تضمین نمی‌کند. استفاده زودهنگام از پمپ وکیوم به این معنا نیست که جای زخم اجازه مقاربت جنسی را می‌دهد. پروتکل‌های توانبخشی، مدیریت درد، بهبودی زخم و رویه‌های مرکز همگی بر بازه زمانی تأثیر می‌گذارند.

یک برگه اطلاعاتی بیمارستان در مورد رویکرد فوق عانه، آموزش و تأیید از سوی تیم درمانی را پیش از فعالیت جنسی، که اغلب حدود چهار تا شش هفته پس از شروع فرآیند بهبودی خود بیمار است، الزامی می‌داند. این دستورالعمل نباید به عنوان وعده‌ای قابل اجرا برای همه بیماران یا همه تیم‌های درمانی تلقی شود. [۸]

برای مقایسه دو پیشنهاد، بپرسید منظور دقیقاً از «بهبودی» چیست: راه رفتن، بازگشت به کار اداری، کار با پمپ، شرکت در ورزش یا از سرگیری آمیزش جنسی.

حساسیت گلنس آلت: مسئله‌ای که باید بدون کم‌اهمیت جلوه دادن یا بزرگ‌نمایی آن به آن پرداخت

یک مطالعه فرانسوی که در سال ۲۰۲۶ منتشر شد، به صورت گذشته‌نگر ۱۱۶ بیمار را که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۲ در دو مرکز تحت عمل جراحی زیر شکم قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار داد. با میانگین پیگیری ۸۱.۵ ماه، ۳۱ بیمار، یا ۲۶.۷ درصد، کاهش حساسیت گلنس را گزارش کردند. [۹]

این یافته شایسته بحث است. این بدان معنا نیست که لزوماً از هر چهار بیمار، یک نفر در نتیجه این رویکرد دچار آسیب عصبی خواهد شد. این مطالعه شامل یک گروه مقایسه‌ای پنیس‌اسکروتال (penoscrotal) نیست و ارتباط علّی بین رویکرد جراحی و این علامت را نشان نمی‌دهد. نویسندگان خواستار مطالعات مقایسه‌ای آینده‌نگر برای روشن شدن این موضوع هستند. [۹]

ارزیابی پیش از عمل باید حس را پیش از عمل مستندسازی کند و هرگونه تغییر پس از آن را بررسی نماید. ادعاهایی مانند «بدون خطر برای حس» یا «از دست دادن اجتناب‌ناپذیر حس» توسط این داده‌ها پشتیبانی نمی‌شوند.

مخزن و سابقه جراحی لگن

پس از پروستاتکتومی، جراحی مثانه یا برخی از عمل‌های فتق، آناتومی و بافت‌ها ممکن است تغییر کنند. بنابراین جراح باید توضیح دهد که قصد دارد مخزن را در کجا قرار دهد و آیا در حال بررسی یک محل جایگزین یا یک برش اضافی است.

روش دسترسی به پوست و محل نهایی مخزن دو عامل مرتبط اما متمایز هستند. برای مثال، یک برگه اطلاعاتی بیمارستان، امکان یک روش دسترسی اضافی را برای اطمینان از قرارگیری ایمن در برخی بیماران که قبلاً تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند، توصیف می‌کند. [۸]

یک اجماع بین‌المللی همچنین بر اهمیت تطبیق استراتژی با آناتومی بیمار، سابقه پزشکی و اقدامات مرتبط تأکید می‌کند. انتخاب یک رویکرد خاص صرفاً بر این اساس که قرار دادن مخزن از طریق آن مسیر «آسان‌تر» است، ساده‌انگارانه خواهد بود. [۲]

عفونت، خرابی دستگاه و جراحی مجدد: مقایسه موقعیت‌های قابل مقایسه

هر دو رویکرد همچنان جزو روش‌های جراحی پروتز هستند: باید به عفونت، هماتوم، آسیب به بافت، جابجایی قطعات یا مشکلات مکانیکی توجه کرد. خرابی دستگاه و عارضه‌ای که از رویکرد جراحی ناشی می‌شود، مترادف نیستند. [1،2]

در گروه همسان فرانسوی متشکل از 116 بیمار، چهار مورد عفونت گزارش شد. رویه‌هایی که توسط جراحان با حجم کاری بالا انجام شد، با خطر کمتر برای عمل جراحی مجدد همراه بود، هرچند این ارتباط برای اثبات علیت کافی نیست. [۹]

یک نرخ مجزا از یک مرکز به تنهایی برای رتبه‌بندی دو تکنیک کافی نیست. دانستن مدت زمان پیگیری، اینکه آیا این اقدامات، قراردهی‌های اولیه یا بازنگری‌ها بوده‌اند، وجود موارد پیچیده، بیماران از دست رفته در پیگیری، و تعریف عوارض ضروری است. این عوامل به اندازه درصد گزارش‌شده اهمیت دارند.

چگونه باید با جراح خود تصمیم‌گیری کنید؟

مقالات، یک روش واحد و بهترین را برای همه بیماران مشخص نمی‌کنند. انتخاب باید بر اساس سابقه پزشکی شما و تجربه تیم درمانی توضیح داده شود. جای زخم مطلوب ممکن است بخشی از بحث باشد، اما کل عمل را شامل نمی‌شود.

این سؤالات را آماده کنید:

- چرا این رویکرد را برای مورد من توصیه می‌کنید؟ - کدام جنبه‌های سابقه پزشکی من بر این انتخاب تأثیر می‌گذارد؟ - مخزن و پمپ در کجا قرار خواهند گرفت؟ - شما چه تجربه‌ای با این رویکرد و با موارد مشابه مورد من دارید؟ - شما چه نتایج و عوارضی را تحت نظر می‌گیرید و در چه بازه زمانی؟ - چگونه اطمینان حاصل خواهید کرد که من قادر به پیدا کردن و کار با پمپ هستم؟ - آموزش، معاینات پیگیری و اجازه از سرگیری فعالیت جنسی چه زمانی انجام خواهد شد؟ - اگر عمل جراحی را در خارج از کشور انجام دهم، چه کسی پس از بازگشت من مراقبت‌های پیگیری و درمان اورژانسی را ارائه خواهد داد؟

یک مقایسه خوب، مزایا و معایب و عدم قطعیت‌ها را توضیح می‌دهد. این کار به ما اجازه می‌دهد تا به جای انتخاب یک تکنیک بر اساس یک شعار تبلیغاتی، یک استراتژی مناسب را مورد بحث قرار دهیم.

این محتوا اطلاعات عمومی ارائه می‌دهد و جایگزین مشاوره پزشکی نیست.

منابع

[۱] انجمن اروپایی اورولوژی. دستورالعمل‌های بهداشت جنسی و باروری، مدیریت اختلال نعوظ، بخش پروتز آلت تناسلی. نسخه آنلاین، دسترسی در تاریخ ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶. https://uroweb.org/guidelines/sexual-and-reproductive-health/chapter/management-of-erectile-dysfunction

[۲] چانگ ای و همکاران. مجمع اجماع بین‌المللی کاشت پروتز آلت تناسلی: توصیه‌های بالینی و اصول جراحی در مورد کاشت پروتز آلت تناسلی سه‌تکه بادی. Nature Reviews Urology. ۲۰۲۲. DOI: 10.1038/s41585-022-00607-z. https://doi.org/10.1038/s41585-022-00607-z

[۳] پوزی ای و همکاران. ده ترفند برتر جراحی: کاشت پروتز آلت تناسلی مردانه قابل بادشونده زیر ناحیه عانه. مجله بین‌المللی تحقیقات ناتوانی جنسی. منتشر شده آنلاین ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶. DOI: 10.1038/s41443-026-01370-0. چکیده مورد مراجعه؛ مشاوره فنی و نظرات کارشناسان. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/42869942/

[4] گپتا NK و همکاران. راهبرد جراحی پنیسکوترال برای قرار دادن پروتز آلت تناسلی مردانه قابل بادکردن. Translational Andrology and Urology. 2017;6(4):628–638. DOI: 10.21037/tau.2017.07.32. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC5583046/

[۵] کارپمن ای. رویکرد ساده‌شده برای قرار دادن پروتز آلت تناسلی مردانه قابل بادشونده در زیر ناحیه عانه. پیشرفت‌های اورولوژی. ۲۰۱۲: ۵۲۰۱۸۰. DOI: 10.1155/2012/520180. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3368174/

[۶] Grande P و همکاران. رویکرد پنیس‌اسکروتال در مقابل رویکرد زیرپوبیک کم‌تهاجمی برای قرار دادن پروتز قابل باد شدن آلت تناسلی: یک تحلیل جفت‌شده در یک مرکز واحد. مجله جهانی اورولوژی. ۲۰۱۸؛۳۶:۱۱۶۷–۱۱۷۴. DOI: 10.1007/s00345-018-2249-z. چکیده ملاحظه شد. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/29492584/

[۷] رویکرد پنی‌اسکروتال برای کاشت پروتز آلت تناسلی قابل بادشونده: چرا باید ترجیح داده شود. Minerva Urology and Nephrology. منتشر شده آنلاین در سال ۲۰۲۳، PMID: 38126284. مرور سیستماتیک ۲۶ نشریه؛ چکیده ملاحظه شده است. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38126284/

[8] مؤسسه خیریه NHS کریستی. پروتز آلت تناسلی مردانه قابل بادشونده زیر شکم. برگه اطلاعات بیمار، آوریل ۲۰۲۰، قرار است در آوریل ۲۰۲۳ بازنگری شود. برای نشان دادن یک مسیر درمانی در بیمارستان استفاده شده است، بدون اینکه به این معنا باشد که پروتکل آن به‌روز یا جهانی است. https://www.christie.nhs.uk/media/wswjrqtc/1387-infrapubic-inflatable-penile-prosthesis-uro-april-2020.pdf

[۹] El Akri M و همکاران. رویکرد زیرپوبیک برای پروتز آلت تناسلی مردانه قابل باد کردن: نتایج perioperative و بلندمدت. مجله اورولوژی فرانسه. 2026;36(4):103087. DOI: 10.1016/j.fjurol.2026.103087. چکیده ملاحظه شده؛ مطالعه گذشته‌نگر، سطح شواهد ۴. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/41653989/